Zon 23 Apr

Rampenrit

Ik heb redelijk wat onderhoud aan mijn Mango gepleegd en de punten op mijn lijstje zijn bijna afgewerkt. Het enige wat nog moest gebeuren zijn een nieuw draadboompje en twee kogelgewrichtjes vervangen. Er waren wat problemen met mijn Risse schokdemper, maar na het weer oppompen had hij meer dan 200 kilometer probleemloos verduurd. 

Ik besloot weer een poging naar Antwerpen te wagen. De tocht is op zijn kortst ongeveer 300 kilometer. Het zou een eerst zijn om met de velomobiel naar het buitenland te gaan.

En zo startte ik zaterdagochtend om half elf…

De kilometers vlogen voorbij, Vianen, Meerkerk, Gorinchem, Raamsdonksveer, Breda, Zundert vlogen voorbij alsof ik met de auto was. Je kan zeggen wat je wil, maar met zo’n velomobiel schiet je lekker op. In België ging het minder rap, de Bredabaan is voor fietsers suboptimaal. In de plaatsen zelf blijken de Belgen de fietspaden voor van alles te gebruiken, behalve om te fietsen. Vooral verkeersborden en geparkeerde auto’s zijn favoriet. Ik besloot toen om de terugweg toch over Roosendaal te laten gaan, die weg is veel beter berijdbaar.

Ik was nog niet in Antwerpen, toen de fiets zwaar begon te lopen. Ik rook ook rubber.

Sejit, dat probleem ken ik…

Lees verder
Di 11 Apr

Mijn grootste angst.

Toen ik mijn eerste ligfiets kreeg – een Hurricane – begon ik al vrij snel grotere afstanden af te leggen. In eerste instantie was ik al blij met 120 kilometer; Ik wilde altijd al een keer naar Arnhem fietsen (er staat een fietsbord in Soest). Kicken om die stad in te rijden, waar ik maar een paar keer in mijn leven was geweest en dat was lang geleden. Een week erna begon het grotere werk, Rotterdam en de kick om tussen de hoge gebouwen door te fietsen was onbeschrijfelijk. Inmiddels ken ik alle routes uit mijn hoofd en heb ik geen GPS meer nodig. De kick van daar fietsen is ook een beetje weggeëbd. Als snel kwam het echte werk, Antwerpen, Münster, Düsseldorf en vele anderen. Alle ritten hadden één overeenkomst.

Je rijdt - vaak ’s nachts - flinke afstanden door redelijk eenzaam gebied.

De Hurri had een probleem dat de trapstang frequent losliep van de vierkante as. De verkoper had geen idee waardoor het kwam, maar ik had na een trage terugreis vanaf Bunsburg* altijd een dop en drijver bij me. Niet goed voor het gewicht. Erna kreeg ik een GreenMachine. Dit exemplaar heeft me een aantal keer de trein laten nemen. Een afgelopen ketting kon ik onderweg met een hoop gepruts er weer op krijgen. Maar gescheurde velgen en gebroken zittingen zijn toch wel einde oefening. Je moet er niet aan denken aan dat het 50 kilometer vanaf een station gebeurt. De Seiran die erna kwam, was probleemloos. Als er wat was, kreeg ik het wel gefikst en kon ik de reis voortzetten.

Totdat hij doormidden brak…

Gelukkig deed hij dat wel bij station Houten. Terug met de trein en de fiets achterin de station. Geen enkel probleem, hij was inmiddels opvouwbaar. De Gaucho heeft één keer een probleem gehad, inmiddels staat er 40.000km+ op de teller. Dat probleem was een kapot wiellager. Ik ben iets te lang doorgereden met een kraakje (dacht dat het ergens anders aan lag).

Mijn grootste angst is nu dat ik midden in de nacht stil kom te staan in een volkomen leeg gebied. Wat moet je dan doen?

Toen ik de Mango kreeg, stak dit gevoel weer de kop op. Dit werd versterkt door het gescheurde bracket. Toch denk ik, dat ik de fiets weer rijdbaar had kunnen maken, wanneer het bracket los was gekomen.. Ook het losse kogelgewricht had ik waarschijnlijk kunnen repareren, wanneer ik goed had gekeken. Er was niets gebroken, maar hij was van de schroefdraad afgekomen. Ik moet het nog verder uitzoeken.

Edoch…

De angst blijft, maar is wel wat minder geworden. Misschien een slaapzak meenemen.

*Bunschoten-Spakenburg

Zon 09 Apr

Twee dijken rit

Ook bekend als:

De 6 provinciën tocht
Ook bekend als:
Ik kan het nog.
Ook bekend als:
Sakkerloot, dat ging maar net goed.

Zwerven
De laatste tijd is mijn grootste probleem dat ik niet weet waar ik heen zal gaan fietsen. Het is niet altijd even leuk om 24 uur onderweg te zijn (soms wel) maar hier dicht in de buurt heb ik het allemaal wel gezien. Wederom besluiteloos twijfelde ik ook nog of ik de Gaucho weer eens zou pakken of met de Mango op weg zou gaan.

Het werd de Mango…

Zonder doel voor ogen belandde ik onverwacht bij het gemaal Blocq van Kuffeler. De reis ging voorspoedig en ik zette koers naar Lelystad. De snelheid was voor mij ongekend, ik reed tussen de 34 en 42 km/u. Vrijwel in één keer doorgereden naar Enkuizen. Op de Houtribdijk kwam ik een witte Mango tegen.

Het is net als met auto’s, de auto waarin je net rijdt zie je ineens veel meer…

In Enkhuizen heb ik een bak kibbeling gegeten, terwijl ik in de aandacht viel van een medewerkster die me niet bediende. Ze kwam zelfs bij me zitten een sigaret roken. Oei, dat is een elementair foutje…

Doolhof
Het was een beetje een probleem Enkhuizen weer te verlaten richting Medemblik. Er staat geen bord en mijn GPS deed raar. Mijn schuld maar laten we het verhaal niet te lang maken. Rode draad is wel, dat je met OpenFietsMap nauwelijks meer kan routeren (Met de Garmin maps is het ietsje beter, maar zwaar onvoldoende). Dan maar blind richting het noorden, komt Medemblik vanzelf langs. Wel jammer van het dwalen, want ik besefte dat ik wat weinig stroom voor verlichting bij me had. Dus ik moest zo ver mogelijk komen voordat de zon onder was. Geen rusten meer voor mij. Bij het remmen en manouvreren hoorde ik een knal uit het vooronder. Omdat ik verder niets merkte ben ik doorgereden.

Versnelling
Maar een man moet wanneer hij moet, dus regelmatige plaspauzes zijn verplicht. Zeker met mijn medicatie. Tijdens deze korte intermezzo’s laat ik wel eens een tweet.  Een medeligfietser verhaalde dat hij wel eens de berg bij Austerlitz is opgereden met een vastzittende versnelling. Ik rijd nog niet weg of ik merk dat het bereik van mijn versnellingen zeer beperkt is. Gelukkig bleek de oorzaak een simpele te zijn. Mijn fototas drukte de beschermkap van de derailleur in. Het stuk tussen Medemblik en de Afsluitdijk, vind ik nog steeds heel bijzonder.

Dijk twee
Het afleggen van de afsluitdijk ging bijzonder hard, met een gemiddelde van 40+ transformeerde de Botenbouwer van Makkum snel van Fata Morgana tot imposant gebouw. Ik kreeg wel weer last van mijn linkervoet. De nieuwe schoenen zijn veel beter, maar nog steeds pijn dus. Gelukkig ging het relatief snel over.

Frieslân
De slechte wegen die aan een overdosis verkante klinkers lijden, liet de snelheid teruglopen naar 34km/u. Om de race tegen de zon te winnen, ben ik niet in Makkum gestopt, maar rechtstreeks van Kornwederzand naar Lemmer gereden.  Onderweg was er nog wel een toeterende auto achter mij. In eerste instantie dacht ik dat het binkies waren, maar het was een stelletje. Geen idee wat die nou wilden. Ik vermoedde dat ze me wilden waarschuwen over de scheeftstand van mijn achterwiel, maar dat was pas later.

In Lemmer was er nog een snackbar open. Niet mijn voorkeur, maar ik verwachtte niet, dat ik nog iets te eten kon krijgen onderweg, dus… Ik raakte in gesprek met de dame achter de balie en een klant. Toen ik vertelde hoe ik gefietst had kreeg ik een Dejà Vu. De lichaamstaal van de dame maakte duidelijk dat ze me niet geloofde. In Flevonië ging de snelheid weer wat vooruit, na de slechte fietspaden van Friesland en Noordoostpolder, maar de vermoeidheid begin er in te sluipen. De snelheid lag nu op 30km/u Nog steeds respectabel ten opzichte van de Gaucho. Daarentegen is de Vogelweg een soort psychologische marteling voor me. 60Km rechtuit, met één z-bochtje. Het leek wel of die twee torens van Nozema maar niet dichterbij wilde komen. Man, wat zie je die dingen van een grote afstand.

Theehuis Eemnes
De brug over de A27 bij Eemnes en Blaricum loopt steil naar beneden. Hoge rijsnelheid, terwijl je lekker uitrust. Beneden moet je wel remmen, waarbij de fiets vreemd reageerde. De linker rem hapte ongelofelijk, zonder dat je veel kracht op de rem uitoefende.

Toch maar eens naar kijken…

De rest van de 7 kilometer lange Wakkerendijk ging verder probleemloos, maar toen ik bij de kant van Baarn de weg moest oversteken bleef de fiets steeds hangen.. Controle toonde aan dat een kogelgewrichtje onder zijn leeftijd bezweken was. Het wiel was niet stabiel meer. Damn, dat is nog negen kilometer lopen naar huis. Vanaf Groeneveld ging het weer en ben ik rustig naar huis gereden. De linker rem had ik uitgeschakeld en kon met wat tegensturen nog steeds stoppen. Ik heb alleen de laatste 100 meter moeten lopen, de overdaad aan smerige drempels hier in Soest, noodde niet uit tot het tarten van het noodlot.

05:00 was ik thuis, een uur later dan ingeschat (met een gemiddelde van dertig, niet helemaal gehaald)
335 km op mijn teller.