Do 22 Jun

Zelfoverschatting

k wilde altijd al een drone hebben. Ik wilde ook van die fraaie beelden maken van steden (illegaal) en natuurgebieden. Die dingen zijn verrekte duur en gisteren gaf ik het op. Tweedehans zijn ze bijna net zo duur als nieuw. Ik besloot dat het een wens zou blijven en zou niet verder meer zoeken.

Edoch...

Toen ik vanochtend opstond en slaapdronken mijn tablet aanzette, stond er een aanbieding in mijn browsercache van CameraNu. Deze toko is bij mij erg bekend, het was een demomodel voor een zacht prijsje. Kijk, sterke vent die zijn vinger van het bestelknopje houdt.

Ik ben zwak...

Batterijen opgeladen en op pad. Er zou weliswaar een onweersbui aankomen, maar daar laten we ons niet door tegenhouden. Op de Engh in Soest op den Bergh spelen met het ding. Het bleek dat hij in beginnersmode stond. Dat betekent dat hij ongeveer 50 meter hoog komt en 100 meter ver. Die afstand maakte me niet zo veel uit, maar ik wilde graag veel hoger. En beginners zijn wij toch niet meer, uit met die stand. Overdreven gedoe.

En hoog ging hij.

Ik vond het bijna griezelig. Ik kon hem haast niet meer zien, maar zag door de camera dat het uitzicht uitstekend was. Het weer laten zakken duurde lang, ik snapte meteen waarom die stick in die stand vastgezet kon worden. 

Nu maar eens kijken hoe ver hij komt...

Zo ver dat het moeilijk werd om hem op het oog terug te vinden., Laat staan om goed te zien welke kant hij nu uitging. 

En toen kwam het noodlot.

Tweemaal een waarschuwing voor de batterijspanning, gevolgt door de opmerking "Connection lost"

Op 500 meter was hij ergens in het graan of het maïs neergestort. Die vind ik nooit meer terug. Mijn eerste vlucht zou toch niet meteen de laatste worden? Gelukkig kwam ik een man tegen die zijn hond uitliet en die vertelde redelijk nauwkeurig waar hij neergekomen was. 

Toch was het nog wel een 20 minuten zoeken...

Maar ik had hem voordat de regenbui losbarstte. Volgende keer maar ook een verrekijker meenemen en de afstand niet meer zo overdrijven... Voor nu even schoonmaken, hij is op zijn kop geland is het stof.

Bekijk mijn bijna laatste vlucht.

Zon 21 Mei

Emmerik

Om te beginnen een huishoudelijke mededeling. Ik weet dat foto's irritant traag laden. Ik probeer er wat aan te doen. Ik denk dat ze nu wat sneller zijn.

Eigenlijk was ik van plan om weer naar Antwerpen te gaan. De hele week was ik daar zeker van. 

Tot zaterdagochtend...

Toen had ik geen zin meer. Ik besloot na veel vijven en zessen om naar Emmerich te karren. Lang geleden dat ik de grote gevaarlijke Ginkelse Heide overstak. Het enige nadeel was dat ik op de terugweg weer de helling bij Arnhem opmoest.

Aan de andere kant, je hoeft dan tot Ede niet meer te trappen...

Toen ik vlak bij de grens was twijfelde ik heel even over de route en wierp een blik op mijn GPS. Die was uit. Oh ja, die was de vorige keer al leeg. Hij moet dus vrijwel vanaf het begin hebben uitgestaan. Kennelijk had ik de route uit mijn hoofd gevolgd. Ik besloot hem ook niet meer aan te zetten, eens kijken waar het schip strand. In Deutschland besloot ik de fietsborden te volgen en niet meer de route langs de bekende weg volgen. Hierdoor zag ik wel een heel mooi stukje Duitsland.

Wat je niet hebt in Deutschland is gebrek aan belangstelling. Ik dacht dat velomobielen ook daar gemaakt werden. 

2017-05/p5201357.jpg

2017-05/p5201359.jpg

2017-05/p5201361.jpg

2017-05/p5201364.jpg

 

Bijna iedereen stopte om te kijken.

De terugweg besloot ik heel anders te doen. Ik zou niet meer op de kaart kijken, maar testen hoe mijn topologische kennis was. (Op school had ik een 7, maar dat was omdat ik een zeer geavanceerd spieksysteem had uitgevonden.) Ik reed eerst naar 's Heerenberg, waar ik er achter kwam dat dat ook echt een berg is...

Had niemand mij kunnen waarschuwen?

Door naar Beek kwam ik een stuk tegen waar ik al eens eerder geweest was. Met mijn Hurricane. Ik weet niet hoe hard ik precies ging, maar wel dat ik een zwik spaken brak. Volgens mij reed ik toen 84 Km/u. Nu durfde ik niet harder dan 70.

Die vermaledijde drempels...

Helaas kwam ik midden in Arnhem uit en werd me de steile rit niet bespaard. Gelukkig moet alles wat naar boven gaat ook weer naar beneden, had dus flink nut van mijn opgebouwde potentiële energie zal ik maar zeggen. Maar dit smalle fietspad en de stoplichten nodigen bepaald niet uit tot kamikazegedrag.

Ik had mijn revanche bij de Goudsberg in Lunteren. Helaas ook hier een drempel. (Je denkt toch niet dat ik over het fietspad ga?)

2017-05/image.jpg

 

9 uur gefietst over 200 Km. Oké

Zon 30 Apr

Terugblik

Het is mijn papier-maché jubileum van mijn Mango. Ik heb hem nu een half jaar en met veel plezier, mag ik wel zeggen. Ik had hem gekocht voor woon-werk verkeer naar Amsterdam, maar het lot vereiste dat ik nu in Heerde werk. Dat is vlak bij Zwolle, tikkie ver om te fietsen. Maar de Mango heeft goede dienst gedaan als vermaak. Ik heb nu ook al een half jaar niet op mijn Gaucho gereden, ook een record. Binnenkort weer. Zal wel wennen zijn.

Er waren wel wat reparaties, maar hij had dan ook al redelijk wat ervaring…

De reparaties uitvoeren viel me erg mee. De Alleweder A5 was vele malen lastiger, nu vind ik dat ding ook een voorbeeld van design-afkortingen.
De makkelijkste reparatie: Het “happen” van de linker rem. Eén druppel olie in de scharnieren was voldoende om hem weer goed te laten remmen.
De moeilijkste reparatie: De trappers. Deze waren nieuw, maar al weer overleden. Het vervangen bracht een versleten trapcassette aan het licht, die op zijn beurt een gescheurd bracket verraadde. Al met al was de reparatie zo gebeurd, moest alleen even langs velomobiel.nl.
Nog te doen: De bedrading vervangen, beetje zooitje, maar werkt nu wel. Twee kogelgewrichtjes in de voorwielophanging en misschien de brug, deze is ietwat getordeerd.
Onnodig: Accu vervangen. Probleem lag niet aan de accu, maar aan het kabeltje eraan. Wel, dat was zonde van die €7,50 voor een 6V 12 Ah loodaccu…
Paniek: In Antwerpen ging mijn achterwiel ineens aanlopen. Ter plekke dacht ik dat het de schuld van de Risse demper was, die lek was geraakt, en vroeg me af of ik nog wel naar huis kon. Thuis bleek dat de lekke demper geen showstopper kan zijn, maar dat de lading en de lichte scheefstand van het achterwiel de oorzaak was, met nadruk op de lading…  Ik had de dikke band vervangen voor een dunne, maar waarschijnlijk was het uithalen van de lading en weer herstouwen de echte oplossing. De Risse is overigens wel met pensioen, ik vind de originele demper ook prima, op sommige vlakken zelfs beter.

2017-04/_4291134.jpg

Ervaringen onderweg:
Ik had verwacht dat als je zo onvoorbereid als ik op pad gaat, wel eens om moet keren vanwege fietssluisje of iets dergelijks. Het enige wat ik wel eens tegen ben gekomen is een te smal fietspad en dat waren niet eens altijd oude fietspaden, maar bij Groenekan ligt er een nieuwe die niet te rijden is met een driewieler. Wel valt me op dat mensen positiever reageren op een velomobiel, dan op een open ligger. Op die laatste krijg ik regelmatig mauwgeluiden te horen als ik net voorbij ben. Ik heb nog nooit zoveel vrouwen naar mij zien glimlachen en een aantal jonge grietjes riepen zelfs wauw…

Nu is het grootste deel van de handelswaar uit het zicht onttrokken, dus we zullen dat maar relativeren…

Ik heb half Antwerpen laten lachen door twee lachende dames van repliek te dienen met: “Wat nou? Nooit een volwassen Hollandse vent in een trapauto gezien?” Wat me ook opvalt is dat ik nog nooit zoveel gefotografeerd en gefilmd ben. Vooral in Amsterdam en Rotterdam gebeurt dat.

Wordt vervolgd…