Ma 27 Apr

Meestal heb ik geluk...

...maar nu even niet.

Het werk in Breda is op een debacle uitgelopen. Goede coputers met twee grote beeldschermen. Prima stoelen en electrisch verstelbare bureau's. Het kon niet op, superprofessioneel.

Software waar meer dan tien jaar aan gewerkt is en waar de bouwer van weggelopen is. Het draaide op illegale componenten, die in een ontwikkelsysteem gehackt werden. Niemand met kennis van zaken. De grote baas die je continue op het verkeerde been zette. "Nee, die componenten gebruiken we niet meer."

Dus wel...

Maar goed, ze vonden dat ik een en ander binnen veertien dagen door zou moeten hebben. Ergo, ik moet dus op zoek naar ander werk. Heb al een paar mogelijkheden gevonden en dichter bij huis ook nog.

Zat 18 Apr

Ik weet niet eens meer...

...waar het precies was. Ergens tussen Het Noorden en Woerdense verlaat geloof ik. Het vrijliggende fietspad is matig verlicht en in de verte zag ik iets raars bewegen midden op het pad. Ik kon eerlijk niet zien wat het was, maar onbewust wist ik dat het niet oké was. Toen ik naderde dacht ik even dat twee binkies aan het vechten waren. Heb ik dat, ik moet erlangs. Toen hoorde ik een vrouwestem om hulp roepen. Ik kon haar niet verstaan, maar dit was iets ergs.

Ongelofelijk lang duurde het voordat ik deze vormeloze massa een beetje kon onderscheiden. Twee gigantische herders vochten, met ertussenin een meisje die over de grond gesleurd werd alsof het een pop was. Ze riep nog een keer om hulp. Het leek eindeloos te duren voordat ik er was. Ik pakte één van de honden bij zijn tuigje en wilde het dier een ruk geven. Alleen had de ander zijn snuit beet, met daartussen de hand van het meisje.

Ik kon niet anders dan hard "LOS!" roepen. Niet dat dat enig effect sorteerde. Ik was om eerlijk te zijn bang dat één van de twee mij zou grijpen. Ik spreek geen hondentaal. De andere grote en zwarte hond probeerde zijn beet te verbeteren, maar ik was hem voor, ze waren los.

Het meisje vertelde dat het twee werkhonden waren en twee reuen. Ze waren getraind in het opsporen van drugs en explosieven. Ze besloot haar vader te bellen en de honden gescheiden terug te brengen.

Terwijl ze de grootste naar de auto bracht hield ik de ene vast. Die vond het maar een beetje vreemde gang van zaken en begon zich tegen mij te keren. Dus met mijn kin op de borst zei ik hard "ZIT!" Geloof het of niet, hij luisterde. Eigenlijk was het wel een braaf beest, dat kon ik nog wel zien aan zijn lichaamstaal.

Maar het was een leuk fietstochtje

2015-04/_4170055.jpg

2015-04/_4170069.jpg

2015-04/_4170048.jpg

Ma 13 Apr

Einstein zei het al...

Tijd is relatief. Met mijn boerenverstand had ik hem dat ook wel kunnen zeggen. 's Ochtends heb ik ruim een half uur om de katten eten te geven, te douchen en mijn brood te smeren. Inderdaad in die volgorde.
Het probleem is dat ik nauwelijks kan lopen voordat de katten eten hebben. Vooral de vreetmachine (lees: kater) loopt gigantisch voor je voeten. (Er staat altijd eten, maar vers van mij is lekkerder) Eigenlijk moet ik even bij het eten blijven, want diezelfde vreetmachine denkt dat het eten van de anderen nòg lekkerder is en pakt het bakje af van Isis. Als hij dat bij Mink doet, ruilt ze gewoon van bakje. Isis niet, die hoeft dan meteen niet meer. Beetje zielig is dat wel, maar ze is haar eigen grootste probleem.

Nèt als bij sommige mensen...

Maar om even bij de les te blijven. Dat half uur is te krap. Zeker als je ook nog even een kop koffie wilt nemen. Als laatstemoet het brood smeren, want dan gaat die vreetmachine proberen je beleg te jatten. Man man, wat is het leven zwaar.

En dan te bedenken dat het laatste half uur van de vrijdagmiddag niet voorbij wil gaan.

Vrij 10 Apr

Pokkeëind

De teerling is inmiddels al weer een tijdje geworpen. Had alleen wat weinig tijd om dit weblog wat bij te houden. Ik werk dus in Breda. Dank zij de NS zou dat een drama geworden zijn, want in die twee weken waren er al weer wat storingen. Gelukkig rijdt er een bus, de BrabantLiner. Op het hele stuk stopt dat vehikel maar 5 keer en zet hij me voor de deur af.

Edoch...

Het is wel 4 uur per dag in de trein en deze bus, dat is een boel. Binnenkort toch maar naar belgië verhuizen. Gelukkig is de tijd niet helemaal verloren, ik kan lekker bijlezen, TED-Talks bekijken (Je kunt ze downloaden). En raadt eens wat, mijn boek schrijven en dat schiet lekker op. Ik kan wat meer schrijven, maar mijn inspiratie is niet toereikend om drie uur per dag vol te maken. Ook is soms geen geschikte stoel meer beschikbaar en soms praat de busschauffeur te graag, maar dit boek gaat in een recordtijd geschreven worden

Zodra ik mijn schrijversblok weer kwijt ben.