Di 11 Apr

Mijn grootste angst.

Toen ik mijn eerste ligfiets kreeg – een Hurricane – begon ik al vrij snel grotere afstanden af te leggen. In eerste instantie was ik al blij met 120 kilometer; Ik wilde altijd al een keer naar Arnhem fietsen (er staat een fietsbord in Soest). Kicken om die stad in te rijden, waar ik maar een paar keer in mijn leven was geweest en dat was lang geleden. Een week erna begon het grotere werk, Rotterdam en de kick om tussen de hoge gebouwen door te fietsen was onbeschrijfelijk. Inmiddels ken ik alle routes uit mijn hoofd en heb ik geen GPS meer nodig. De kick van daar fietsen is ook een beetje weggeëbd. Als snel kwam het echte werk, Antwerpen, Münster, Düsseldorf en vele anderen. Alle ritten hadden één overeenkomst.

Je rijdt - vaak ’s nachts - flinke afstanden door redelijk eenzaam gebied.

De Hurri had een probleem dat de trapstang frequent losliep van de vierkante as. De verkoper had geen idee waardoor het kwam, maar ik had na een trage terugreis vanaf Bunsburg* altijd een dop en drijver bij me. Niet goed voor het gewicht. Erna kreeg ik een GreenMachine. Dit exemplaar heeft me een aantal keer de trein laten nemen. Een afgelopen ketting kon ik onderweg met een hoop gepruts er weer op krijgen. Maar gescheurde velgen en gebroken zittingen zijn toch wel einde oefening. Je moet er niet aan denken aan dat het 50 kilometer vanaf een station gebeurt. De Seiran die erna kwam, was probleemloos. Als er wat was, kreeg ik het wel gefikst en kon ik de reis voortzetten.

Totdat hij doormidden brak…

Gelukkig deed hij dat wel bij station Houten. Terug met de trein en de fiets achterin de station. Geen enkel probleem, hij was inmiddels opvouwbaar. De Gaucho heeft één keer een probleem gehad, inmiddels staat er 40.000km+ op de teller. Dat probleem was een kapot wiellager. Ik ben iets te lang doorgereden met een kraakje (dacht dat het ergens anders aan lag).

Mijn grootste angst is nu dat ik midden in de nacht stil kom te staan in een volkomen leeg gebied. Wat moet je dan doen?

Toen ik de Mango kreeg, stak dit gevoel weer de kop op. Dit werd versterkt door het gescheurde bracket. Toch denk ik, dat ik de fiets weer rijdbaar had kunnen maken, wanneer het bracket los was gekomen.. Ook het losse kogelgewricht had ik waarschijnlijk kunnen repareren, wanneer ik goed had gekeken. Er was niets gebroken, maar hij was van de schroefdraad afgekomen. Ik moet het nog verder uitzoeken.

Edoch…

De angst blijft, maar is wel wat minder geworden. Misschien een slaapzak meenemen.

*Bunschoten-Spakenburg

twee reacties

Mmm…zoveel ervaring en nog niet de essentials van lange afstanduitrusting ontdekt? Valt me van je tegen.
Ten eerste. Je kunt nooit overal op voorbereid zijn. Alle onderdelen in reserve meezeulen is ondoenlijk. In een groep op meerdaagse trektochtOK. Solo is een bankpas, wat contanten en een telefoon al heel wat.
Ten twee. Bij mij werkt meestal na pech: Stop. Ga zitten. Eet wat. En maak je vooral niet druk. Neem de tijd die het neemt. Een oplossing voor je probleem dient zich altijd aan. Als je maar je rust bewaard en redelijk blijft denken. Een kogelkopje? Ijzerdraad en tyribs! Simpel!
Erger wordt het als je bankpasje verliest of zo.
Boven alles vermijd de Veluwe op zondag. Bij pech is Leiden pas echt in last. Kans op hulp nihil. Ingraven en afwachten tot maandag aanbreekt. :-)

Df-xl-20 - 11-04-’17 22:03

Hey DF-xl20. Als je midden op de afsluitdijk panne krijgt, gaat die taxi je wel kosten. Overigens heb ik wel degelijk een back-up plan. En druk maken doe ik zeker niet. Dan zou ik niet eens meer gaan fietsen

Beru - 19-04-’17 14:54



(optioneel veld)
(optioneel veld)
Helaas is deze domme vraag nodig tegen overdreven veel reactiespam.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.