Zon 30 Apr

Terugblik

Het is mijn papier-maché jubileum van mijn Mango. Ik heb hem nu een half jaar en met veel plezier, mag ik wel zeggen. Ik had hem gekocht voor woon-werk verkeer naar Amsterdam, maar het lot vereiste dat ik nu in Heerde werk. Dat is vlak bij Zwolle, tikkie ver om te fietsen. Maar de Mango heeft goede dienst gedaan als vermaak. Ik heb nu ook al een half jaar niet op mijn Gaucho gereden, ook een record. Binnenkort weer. Zal wel wennen zijn.

Er waren wel wat reparaties, maar hij had dan ook al redelijk wat ervaring…

De reparaties uitvoeren viel me erg mee. De Alleweder A5 was vele malen lastiger, nu vind ik dat ding ook een voorbeeld van design-afkortingen.
De makkelijkste reparatie: Het “happen” van de linker rem. Eén druppel olie in de scharnieren was voldoende om hem weer goed te laten remmen.
De moeilijkste reparatie: De trappers. Deze waren nieuw, maar al weer overleden. Het vervangen bracht een versleten trapcassette aan het licht, die op zijn beurt een gescheurd bracket verraadde. Al met al was de reparatie zo gebeurd, moest alleen even langs velomobiel.nl.
Nog te doen: De bedrading vervangen, beetje zooitje, maar werkt nu wel. Twee kogelgewrichtjes in de voorwielophanging en misschien de brug, deze is ietwat getordeerd.
Onnodig: Accu vervangen. Probleem lag niet aan de accu, maar aan het kabeltje eraan. Wel, dat was zonde van die €7,50 voor een 6V 12 Ah loodaccu…
Paniek: In Antwerpen ging mijn achterwiel ineens aanlopen. Ter plekke dacht ik dat het de schuld van de Risse demper was, die lek was geraakt, en vroeg me af of ik nog wel naar huis kon. Thuis bleek dat de lekke demper geen showstopper kan zijn, maar dat de lading en de lichte scheefstand van het achterwiel de oorzaak was, met nadruk op de lading…  Ik had de dikke band vervangen voor een dunne, maar waarschijnlijk was het uithalen van de lading en weer herstouwen de echte oplossing. De Risse is overigens wel met pensioen, ik vind de originele demper ook prima, op sommige vlakken zelfs beter.

2017-04/_4291134.jpg

Ervaringen onderweg:
Ik had verwacht dat als je zo onvoorbereid als ik op pad gaat, wel eens om moet keren vanwege fietssluisje of iets dergelijks. Het enige wat ik wel eens tegen ben gekomen is een te smal fietspad en dat waren niet eens altijd oude fietspaden, maar bij Groenekan ligt er een nieuwe die niet te rijden is met een driewieler. Wel valt me op dat mensen positiever reageren op een velomobiel, dan op een open ligger. Op die laatste krijg ik regelmatig mauwgeluiden te horen als ik net voorbij ben. Ik heb nog nooit zoveel vrouwen naar mij zien glimlachen en een aantal jonge grietjes riepen zelfs wauw…

Nu is het grootste deel van de handelswaar uit het zicht onttrokken, dus we zullen dat maar relativeren…

Ik heb half Antwerpen laten lachen door twee lachende dames van repliek te dienen met: “Wat nou? Nooit een volwassen Hollandse vent in een trapauto gezien?” Wat me ook opvalt is dat ik nog nooit zoveel gefotografeerd en gefilmd ben. Vooral in Amsterdam en Rotterdam gebeurt dat.

Wordt vervolgd…

Zon 23 Apr

Rampenrit

Ik heb redelijk wat onderhoud aan mijn Mango gepleegd en de punten op mijn lijstje zijn bijna afgewerkt. Het enige wat nog moest gebeuren zijn een nieuw draadboompje en twee kogelgewrichtjes vervangen. Er waren wat problemen met mijn Risse schokdemper, maar na het weer oppompen had hij meer dan 200 kilometer probleemloos verduurd. 

Ik besloot weer een poging naar Antwerpen te wagen. De tocht is op zijn kortst ongeveer 300 kilometer. Het zou een eerst zijn om met de velomobiel naar het buitenland te gaan.

En zo startte ik zaterdagochtend om half elf…

De kilometers vlogen voorbij, Vianen, Meerkerk, Gorinchem, Raamsdonksveer, Breda, Zundert vlogen voorbij alsof ik met de auto was. Je kan zeggen wat je wil, maar met zo’n velomobiel schiet je lekker op. In België ging het minder rap, de Bredabaan is voor fietsers suboptimaal. In de plaatsen zelf blijken de Belgen de fietspaden voor van alles te gebruiken, behalve om te fietsen. Vooral verkeersborden en geparkeerde auto’s zijn favoriet. Ik besloot toen om de terugweg toch over Roosendaal te laten gaan, die weg is veel beter berijdbaar.

Ik was nog niet in Antwerpen, toen de fiets zwaar begon te lopen. Ik rook ook rubber.

Sejit, dat probleem ken ik…

Lees verder
Di 11 Apr

Mijn grootste angst.

Toen ik mijn eerste ligfiets kreeg – een Hurricane – begon ik al vrij snel grotere afstanden af te leggen. In eerste instantie was ik al blij met 120 kilometer; Ik wilde altijd al een keer naar Arnhem fietsen (er staat een fietsbord in Soest). Kicken om die stad in te rijden, waar ik maar een paar keer in mijn leven was geweest en dat was lang geleden. Een week erna begon het grotere werk, Rotterdam en de kick om tussen de hoge gebouwen door te fietsen was onbeschrijfelijk. Inmiddels ken ik alle routes uit mijn hoofd en heb ik geen GPS meer nodig. De kick van daar fietsen is ook een beetje weggeëbd. Als snel kwam het echte werk, Antwerpen, Münster, Düsseldorf en vele anderen. Alle ritten hadden één overeenkomst.

Je rijdt - vaak ’s nachts - flinke afstanden door redelijk eenzaam gebied.

De Hurri had een probleem dat de trapstang frequent losliep van de vierkante as. De verkoper had geen idee waardoor het kwam, maar ik had na een trage terugreis vanaf Bunsburg* altijd een dop en drijver bij me. Niet goed voor het gewicht. Erna kreeg ik een GreenMachine. Dit exemplaar heeft me een aantal keer de trein laten nemen. Een afgelopen ketting kon ik onderweg met een hoop gepruts er weer op krijgen. Maar gescheurde velgen en gebroken zittingen zijn toch wel einde oefening. Je moet er niet aan denken aan dat het 50 kilometer vanaf een station gebeurt. De Seiran die erna kwam, was probleemloos. Als er wat was, kreeg ik het wel gefikst en kon ik de reis voortzetten.

Totdat hij doormidden brak…

Gelukkig deed hij dat wel bij station Houten. Terug met de trein en de fiets achterin de station. Geen enkel probleem, hij was inmiddels opvouwbaar. De Gaucho heeft één keer een probleem gehad, inmiddels staat er 40.000km+ op de teller. Dat probleem was een kapot wiellager. Ik ben iets te lang doorgereden met een kraakje (dacht dat het ergens anders aan lag).

Mijn grootste angst is nu dat ik midden in de nacht stil kom te staan in een volkomen leeg gebied. Wat moet je dan doen?

Toen ik de Mango kreeg, stak dit gevoel weer de kop op. Dit werd versterkt door het gescheurde bracket. Toch denk ik, dat ik de fiets weer rijdbaar had kunnen maken, wanneer het bracket los was gekomen.. Ook het losse kogelgewricht had ik waarschijnlijk kunnen repareren, wanneer ik goed had gekeken. Er was niets gebroken, maar hij was van de schroefdraad afgekomen. Ik moet het nog verder uitzoeken.

Edoch…

De angst blijft, maar is wel wat minder geworden. Misschien een slaapzak meenemen.

*Bunschoten-Spakenburg